BB King: B.B. Blues, Grammy i muzyczna legenda

1

B.B. King, urodzony jako Riley B. King 16 września 1925 roku, był legendarnym amerykańskim gitarzystą bluesowym, wokalistą i kompozytorem, powszechnie uznawanym za jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych muzyków w historii bluesa, noszącym tytuł „Króla Bluesa”. Na dzień dzisiejszy, w wieku 98 lat (stan na wrzesień 2023), jego dziedzictwo żyje dzięki ponad siedmiu dekadom kariery, podczas której zdefiniował styl gry na gitarze elektrycznej. Jego trudne dzieciństwo na plantacji bawełny w Mississippi stanowiło tło dla niezwykłej drogi, która doprowadziła go do światowej sławy i niezliczonych nagród.

Riley B. King przyszedł na świat 16 września 1925 roku na plantacji bawełny Bear Creek, położonej w Berclair, w hrabstwie Leflore, niedaleko Itta Bena w stanie Mississippi. Był synem sharecropperów, Alberta i Nory Elli King. Jego wczesne lata naznaczone były trudnościami – w wieku czterech lat jego matka opuściła rodzinę, co sprawiło, że wychowaniem młodego Riley’a zajmowała się głównie babcia. Pomimo wyzwań, King pielęgnował silny związek ze swoim rodzinnym miastem, Indianolą w stanie Mississippi, gdzie w młodości pracował przy odziarnianiu bawełny (cotton gin). Praca na plantacji, choć ciężka, była dla niego ważnym doświadczeniem, które ukształtowało jego charakter i perspektywę życiową, co później odzwierciedlało się w jego muzyce.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 98 lat (stan na wrzesień 2023)
• Żona/Mąż: Brak danych
• Dzieci: Brak danych
• Zawód: Gitarzysta bluesowy, wokalista, kompozytor
• Główne osiągnięcie: Uznawany za „Króla Bluesa”, zdefiniował styl gry na gitarze elektrycznej, wywarł ogromny wpływ na historię muzyki.

Podstawowe informacje o B.B. Kingu

Prawdziwe nazwisko i data urodzenia

Prawdziwe imię i nazwisko B.B. Kinga brzmiało Riley B. King. Urodził się 16 września 1925 roku w Berclair w stanie Mississippi, na terenie plantacji bawełny Bear Creek. To właśnie tam, pośród wiejskich krajobrazów delty Mississippi, rozpoczął się jego życiorys, który na zawsze odcisnął się na historii muzyki bluesowej. Jego pełne nazwisko to Riley B. King.

Miejsce i okoliczności śmierci

B.B. King zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada, w wieku 89 lat. Jego odejście zakończyło niezwykle długą i owocną karierę, trwającą ponad siedem dekad, czyniąc go jednym z najbardziej cenionych i wpływowych artystów w historii muzyki amerykańskiej. Śmierć legendy bluesa była znaczącym wydarzeniem dla świata muzyki.

Pochodzenie pseudonimu artystycznego

Słynny pseudonim B.B. King wyewoluował w trakcie jego pracy w radiu WDIA w Memphis w stanie Tennessee. Początkowo artysta był znany jako „Beale Street Blues Boy”, co stanowiło nawiązanie do legendarnej ulicy w Memphis, będącej kolebką bluesa. Z czasem przydomek został skrócony najpierw do „Blues Boy”, a następnie przyjął swoją ostateczną, ikoniczną formę „B.B.”. Pseudonim ten stał się synonimem bluesa i doskonałości gry na gitarze.

Tytuł „Króla Bluesa” i znaczenie w historii muzyki

B.B. King jest powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych gitarzystów elektrycznych drugiej połowy XX wieku. Jego innowacyjny styl gry, pełen ekspresji i emocji, wywarł ogromny wpływ na kolejne pokolenia muzyków. Określany mianem „Króla Bluesa” (King of the Blues) oraz jednego z „Trzech Króli Gitary Bluesowej”, jego pozycja w historii muzyki jest niepodważalna. Jego wkład w rozwój gatunku rhythm and blues oraz bluesa jest nieoceniony.

Życie osobiste B.B. Kinga

Dzieciństwo i wychowanie

Riley B. King dorastał w trudnych warunkach jako syn sharecropperów. Jego dzieciństwo było naznaczone rozpadem rodziny – gdy miał zaledwie cztery lata, jego matka odeszła od ojca. Wychowaniem młodego Riley’a zajmowała się głównie jego babcia, co ukształtowało jego wczesne lata i prawdopodobnie wpłynęło na jego późniejszą wrażliwość artystyczną. Te doświadczenia mogły stanowić inspirację dla wielu bluesowych utworów.

Praca na plantacji i związek z Indianolą

W okresie młodości B.B. King pracował przy odziarnianiu bawełny w Indianoli, mieście w stanie Mississippi. Miejscowość ta zajmowała szczególne miejsce w jego sercu i często nazywał ją swoim rodzinnym miastem. Praca na plantacji, choć ciężka, była dla niego ważnym doświadczeniem, które ukształtowało jego charakter i perspektywę życiową, co później odzwierciedlało się w jego muzyce.

Służba wojskowa podczas II wojny światowej

Podczas II wojny światowej B.B. King odbył służbę wojskową w armii Stanów Zjednoczonych. Jego pobyt w wojsku nie trwał jednak długo. Został zwolniony ze służby, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”. Jego wyjątkowe umiejętności w prowadzeniu traktora okazały się na tyle cenne, że jego obecność była bardziej potrzebna w pracy cywilnej niż w wojsku.

Relacje rodzinne i wpływ na życie artystyczne (Kuzyn Bukka White)

W 1946 roku Riley King podjął kluczową decyzję o przeprowadzce do Memphis w stanie Tennessee, by szukać szansy na rozwój kariery muzycznej. Przez dziesięć miesięcy mieszkał u swojego kuzyna, Bukka White’a, który wówczas był już uznanym muzykiem bluesowym. Ta bliska relacja i możliwość obserwowania pracy zawodowego muzyka z pewnością miała znaczący wpływ na młodego Riley’a, inspirując go do podążania ścieżką kariery artystycznej i kształtując jego pierwsze kroki w świecie bluesa.

Kariera muzyczna B.B. Kinga

Początki kariery: chór gospel i pierwsza gitara

Muzyczna podróż B.B. Kinga rozpoczęła się w chórze gospel, gdzie stawiał swoje pierwsze kroki w świecie dźwięków. Naukę gry na gitarze pobierał od lokalnego ministra. Jego pierwsza własna gitara była dla niego cennym nabytkiem – kosztowała 15 dolarów i została kupiona od jego pracodawcy. Spłata instrumentu zajęła mu dwa miesiące, co świadczy o determinacji i oszczędności młodego artysty, który od początku inwestował w swój rozwój muzyczny.

Przełomowa inspiracja: T-Bone Walker i gitara elektryczna

Kluczowym momentem w karierze B.B. Kinga było spotkanie z T-Bone Walkerem podczas pracy w Memphis. Usłyszenie gry Walkera na gitarze elektrycznej wywarło na Kingu tak silne wrażenie, że natychmiast postanowił zdobyć własny instrument elektryczny. Ta inspiracja zdefiniowała jego późniejszy styl, wprowadzając go w erę elektrycznego bluesa i kształtując jego unikalne brzmienie, które miało zrewolucjonizować gatunek. W ten sposób narodził się styl, który miał zdefiniować Kinga jako gitarzystę.

Niesamowita etyka pracy i liczba koncertów

B.B. King słynął z niezwykle pracowitego trybu życia i poświęcenia dla muzyki. Przez większość swojej kariery koncertował średnio ponad 200 razy rocznie, co świadczy o jego niezachwianej pasji i zaangażowaniu. Rekordowy rok 1956 przyniósł mu aż 342 występy, co jest dowodem jego tytanicznej pracy i nieustannego kontaktu z publicznością. Jego życie było nieustanną podróżą z koncertu na koncert, z gitarą w ręku.

Współpraca z innymi artystami

Współpraca z U2

W 1988 roku B.B. King nawiązał współpracę z irlandzkim zespołem U2, czego efektem było nagranie utworu „When Love Comes to Town” na ich album „Rattle and Hum”. To wspólne przedsięwzięcie pozwoliło mu dotrzeć do nowej generacji słuchaczy i umocniło jego pozycję jako artysty o uniwersalnym przekazie, przekraczającym granice pokoleniowe i stylistyczne. Współpraca ta przyniosła mu nowe grono młodych fanów.

Duet z Erikiem Claptonem

Rok 2000 przyniósł kolejne znaczące dzieło w karierze B.B. Kinga – nagranie albumu „Riding With the King” w duecie z legendarnym gitarzystą Erikiem Claptonem. Ten projekt okazał się ogromnym sukcesem zarówno komercyjnym, jak i artystycznym, zdobywając uznanie krytyków i publiczności, a także prestiżową nagrodę Grammy. Wspólne granie z Claptonem było symbolicznym połączeniem dwóch gigantów bluesa i rocka.

Ostatni występ w karierze

Ostatni publiczny koncert B.B. Kinga odbył się 3 października 2014 roku w legendarnym klubie House of Blues w Chicago. Ten wieczór stanowił symboliczne zamknięcie niezwykłej kariery, która przez dekady dostarczała fanom niezapomnianych emocji i muzycznych doznań. Był to ostatni rozdział w bogatej historii występów na żywo tego wszech czasów bluesmana.

Nagrody i osiągnięcia B.B. Kinga

Kariera B.B. Kinga została uhonorowana licznymi prestiżowymi nagrodami i wyróżnieniami, potwierdzającymi jego niezaprzeczalny wkład w rozwój muzyki bluesowej i rockowej. Jego osiągnięcia obejmują między innymi:

• Wprowadzenie do Blues Hall of Fame w 1980 roku.
• Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame w 1987 roku.
• Nagroda Grammy za utwór „The Thrill Is Gone” w 1970 roku.
• 6. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów według magazynu Rolling Stone (2011).

Wprowadzenie do prestiżowych Sal Sławy

Blues Hall of Fame

W 1980 roku B.B. King został uhonorowany wprowadzeniem do Blues Hall of Fame, co stanowiło oficjalne uznanie jego fundamentalnego wkładu w rozwój i promocję gatunku blues. To prestiżowe wyróżnienie podkreśliło jego rolę jako jednego z najważniejszych artystów w historii tej muzyki.

Rock and Roll Hall of Fame

Kolejnym ważnym kamieniem milowym w karierze Kinga było jego wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame w 1987 roku. To wyróżnienie potwierdziło jego wszechstronność i wpływ na szersze spektrum muzyki popularnej, wykraczające poza granice bluesa. Było to dowodem na to, że jego muzyka rezonowała z fanami różnych gatunków.

Nagroda Grammy za „The Thrill Is Gone”

W 1970 roku B.B. King otrzymał nagrodę Grammy za swoją interpretację utworu „The Thrill Is Gone”. Ten utwór stał się jego największym hitem i jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii bluesa. Nagroda ta była znaczącym potwierdzeniem artystycznej jakości jego pracy i potwierdzeniem jego statusu jako globalnej gwiazdy muzyki. „The Thrill Is Gone” jest często uznawany za jego dzieło definiujące.

Uznanie w rankingach najlepszych gitarzystów

Znaczenie B.B. Kinga jako gitarzysty zostało wielokrotnie podkreślone w rankingach największych muzyków wszech czasów. W 2011 roku magazyn Rolling Stone sklasyfikował go na zaszczytnym 6. miejscu na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów. Jego unikalny styl, charakteryzujący się emocjonalnymi frazami i mistrzowską kontrolą nad instrumentem, wywarł niezatarty wpływ na światową gitarzystykę.

Filantropia i osobowość B.B. Kinga

Działalność charytatywna i gesty dobroczynności

Dar dla Papieża Jana Pawła II (gitara „Lucille”)

B.B. King wykazywał się nie tylko talentem muzycznym, ale także wielkim sercem. W grudniu 1997 roku, podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie, artysta podarował swoją słynną gitarę „Lucille” papieżowi Janowi Pawłowi II. Był to symboliczny gest, podkreślający globalny zasięg jego muzyki i jego szacunek dla głowy Kościoła katolickiego.

Muzeum i centrum dziedzictwa w Indianoli

W 2008 roku w rodzinnym mieście B.B. Kinga, Indianoli, otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Placówka ta została stworzona w celu ochrony i promocji dziedzictwa artysty oraz edukowania społeczeństwa o bogatej kulturze delty Mississippi. Muzeum jest miejscem, gdzie można zgłębić historię życia i twórczości tego wybitnego muzyka.

Inne role i projekty B.B. Kinga

Występ w filmie „Blues Brothers 2000”

B.B. King z powodzeniem wkroczył również w świat kina, pojawiając się na wielkim ekranie w filmie „Blues Brothers 2000” w 1998 roku. Wcielił się tam w rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys, prezentując swój charakterystyczny styl i charyzmę również poza sceną muzyczną. Jego udział w produkcji wzbogacił film o autentyczny klimat bluesa.

Ciekawostki z życia B.B. Kinga

Życie B.B. Kinga obfitowało w fascynujące historie i wydarzenia, które na zawsze zapisały się w historii muzyki:

• Nazwa jego słynnej gitary „Lucille” pochodzi z dramatycznego wydarzenia w Twist w Arkansas, gdzie artysta wybiegł z płonącego klubu, by ratować instrument. Pożar wywołali dwaj mężczyźni bijący się o kobietę imieniem Lucille.
• 21 lutego 2012 roku B.B. King wystąpił w Białym Domu podczas wydarzenia „Red, White and Blues”. Tam namówił prezydenta Baracka Obamę do wspólnego zaśpiewania fragmentu utworu „Sweet Home Chicago”.

Legenda o gitarze „Lucille”

Jedna z najbardziej znanych anegdot związanych z B.B. Kingiem dotyczy jego legendarnej gitary, którą nazwał „Lucille”. Nazwa ta wywodzi się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce w Twist w stanie Arkansas. Podczas koncertu doszło do pożaru klubu, wywołanego przez dwóch mężczyzn walczących o kobietę imieniem Lucille. W płomieniach King, ryzykując własne życie, wybiegł z budynku, by ratować swój instrument, co stało się początkiem legendy jego gitary. Ta gitara stała się symbolem jego kariery.

Występ dla Baracka Obamy w Białym Domu

B.B. King miał zaszczyt wystąpić w Białym Domu 21 lutego 2012 roku, podczas wydarzenia „Red, White and Blues”. Tam udało mu się namówić ówczesnego prezydenta Baracka Obamę do wspólnego zaśpiewania fragmentu utworu „Sweet Home Chicago”. Był to niezapomniany moment, ukazujący siłę muzyki blues w jednoczeniu ludzi na najwyższych szczeblach władzy.

Zdrowie B.B. Kinga

Problemy zdrowotne pod koniec życia i zakończenie kariery koncertowej

W ostatnich latach swojego życia B.B. King borykał się z problemami zdrowotnymi. W październiku 2014 roku, tuż po koncercie w Chicago, lekarze zdiagnozowali u niego silne odwodnienie i skrajne wyczerpanie. Te dolegliwości stały się bezpośrednią przyczyną zakończenia jego ostatniej trasy koncertowej, co było trudnym, ale koniecznym krokiem, pozwalającym mu na odpoczynek po dekadach intensywnej działalności artystycznej.

Podsumowując, B.B. King udowodnił, że pasja i niezłomna praca, nawet w obliczu trudności, mogą doprowadzić do stworzenia ponadczasowego dziedzictwa artystycznego, które na zawsze odmieniło oblicze muzyki bluesowej. Jako „Król Bluesa”, jego wpływ na muzykę jest nie do przecenienia, a jego życie stanowi inspirację dla pokoleń muzyków i słuchaczy na całym świecie.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King